۱۲۰ مطلب با موضوع «مذهبی» ثبت شده است

تکبر اولین گناه....

پرسش:
اولین گناه چه بود؟

پاسخ:
تکبر و خود بزرگ بینی اولین گناه بود که ابلیس به واسطه آن از درگاه خدا رانده شد؛

بشر بن منصور، یک روز نماز می گزارد. کسی کنار او نشسته بود و نماز وی را می نگریست. پیش خود، بشر را تحسین می کرد و حسرت می خورد. از درازی سجده ها و حالت او در نماز تعجب می کرد و در دل، به او آفرین می گفت.

بشر نماز خود را پایان داد و همان دم، رو به مردی که در گوشه نشسته بود و او را می نگریست، کرد و گفت: ای جوانمرد! تعجب مکن. کسی را می شناسم که چون به نماز می ایستاد، فرشتگان صف در صف می ایستادند و به او اقتدا می کردند. اکنون در چنان حالی است که دوزخیان نیز از او ننگ دارند. مرد گفت: او کیست؟ گفت: ابلیس.
بزرگی گفت: اگر همه شب بخوابید و بامداد در دل بیم داشته باشید، بهتر از آن است که همه شب تا صبح عبادت کنید و بامداد، گرفتار عجب وکبر باشید. اولین گناه که پدید آمد، کبر بود که از شیطان سر زد.
کیمیای سعادت، ج 2 ،ص 277

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
ابوالفضل پریمی

حفظ آبروی مومن...

سوال:
تا کجا باید آبروی دیگران را حفظ کرد؟

پاسخ:
محمد بن فضل گوید: به امام کاظم علیه السلام عرض کردم: قربانت گردم، از یکی از برادرانم خبری می رسد که آن را نمی پسندم و وقتی از خود او می پرسم، وی منکر آن می شود با آن که گروه مورد اعتمادی آن را از او نقل می کنند.

امام علیه السلام در پاسخ فرمودند:
«ای محمد! گوش و چشمت را پیرامون برادرت تکذیب کن، و اگر پنچاه سوگند خورنده نزد تو گواهی دهند و او سخن دیگری گوید، سخن برادر خود را تصدیق و سخن آنان را تکذیب کن، و از او خبری را منتشر نکن که موجب زشتی او گردد و آبرویش را بریزد که اگر چنین کنی از کسانی خواهی بود که خداوند درباره ی آن ها فرموده: «إن الذین یحبون أن تشیع الفاحشه فی الذین آمنوا لهم عذاب ألیم؛ کسانی که دوست دارند که زشتکاری در میان آنان که ایمان آورده اند شیوع پیدا کند برای آنان عذابی پردرد خواهد بود .
سوره نور/ آیه 19
الکافی 8: 147 ح 125

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
ابوالفضل پریمی

مهم ترین دشمن انسان...

 امام صادق علیه السلام می‌فرماید:
احْذَرُوا اهْوائَکُمْ کَما تَحْذَرُونَ اعْدائکُمْ فَلَیْسَ شَى‏ءٌ اعْدین لِلَّرجالِ مِنْ اتِّباعِ اهْوائِهِمْ وَ حَصائِدِ الْسِنَتِهِمْ.
از هوس‏ها بترسید همان‏طور که از دشمنان (سر سخت) خود می ترسید زیرا براى انسان هیچ چیز دشمن‏تر از پیروى هوس‏ها و نتایج زبان او نیست!

شرح کوتاه‏ حدیث:
بدون شک دشمنان داخلى انسان که همان نفس او باشد از دشمنان خارجى خطرناکترند و به همین دلیل هوس‏هاى سرکش که از درون وجود انسان او را تحت تأثیر قرار می‏‌دهند از هر دشمنى براى انسان خطرناکتر محسوب می‌شود.
هواپرستى چشم و گوش انسان را کر و کور می کند. قدرت تفکر عقل را می گیرد، چهره حقایق را در نظر او دگرگون می‏سازد و راه درست را از نادرست تشخیص نمی دهد و سرانجام وى را به پرتگاه فساد می‏کشاند.

سفینةالحار ج٢

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
ابوالفضل پریمی

راه های نزدیک شدن به خداوند...

 حضرت امام موسی کاظم علیه السلام فرمودند:
اَفضَلُ ما یَتَقَرَّبُ بِهِ العَبدُ اِلَی اللهِ بَعدَ المَعرِفَهِ بِهِ، اَلصَّلاهُ وَ بِرَّ الوالِدَینِ وَ تَرکَ الحَسَدِ وَ العُجبِ وَ الفَخرِ؛

پس از خداشناسی، برترین کاری که بنده، به وسیله آن به خداوند نزدیک می‌شود عبارت است از: نماز، نیکی به پدر و مادر، ترکِ حسد و خودپسندی و فخرفروشی.
تحف العقول، ص391

شرح حدیث:
«قرب به خدا»، هدفی بزرگ و مقدّس است.
چگونه می‌توان به خدا نزدیک شد؟
بی شک، کارهایی که پسندیده خداست و به آنها فرمان داده و از بندگانش خواسته است، اگر انجام گیرد، بنده را به خدا نزدیک می‌کند. نماز یکی از مهمترین دستورهای الهی است و بارها در قرآن، فرمانِ «اقیموا الصّلاه» آمده است.
نیکی به والدین، کار خداپسند دیگری است. در اهمیت آن همین بس که خداوند، در کنار فرمان به خداپرستی، احسان به پدر و مادر را آورده است. «الاّ تَعبُدوا اِلّا اِیّاهُ وَ بِالوالِدَینِ اِحساناَ».(1)
حسد، خودپسندی و فخر، هر سه از صفات ناپسندند.
پرهیز از این‌ها نیز مایه نزدیک شدن به خداست.
سرآمد همه فضایل و اعمال ک باعث قرب الهی می شود، معرفت خداست. کارهای شایسته دیگر هم از کسی سر می‌زند که خداشناس باشد و مطیع فرمان او.
از این رو، امام کاظم (علیه السلام) جایگاه والای خوبی‌های یاد شده را در مرتبه بعد از معرفت یاد می‌کند.
نتیجه:
پس اگر انسان خدا شناس باشد می تواند به این چند چیز دست پیدا کند که باعث نزدیکی بنده به خدا می شود.انسان خدا شناس به نماز خود اهمیت می دهد و به پدر و مادر خود احترام می گذارد. و همچنین انسان خدا شناس از گناهانی مثل حسد و خودپسندی و فخر فروشی که او را از قرب الهی دور می کند اجتناب می کند.

1. اسراء(17)، آیه 23.
منبع: حکمت های کاظمی (ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام کاظم علیه السلام)، جواد محدثی، انتشارات آستان قدس رضوی، چاپ اول (1390) 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
ابوالفضل پریمی

شناخت ذات خداوند در نهج البلاغه

سوال :
آیا در نهج البلاغه درباره ذات حق و اینکه او چیست و چه تعریفی می‌توان‌ برایش ذکر کرد بحثی شده است ؟

پاسخ :
بلی بحث شده است ، زیاد هم بحث شده‌ است ، ولی همه در اطراف یک نکته دور می‌زند و آن اینکه ذات حق وجود بی‌حد و نهایت ، و هستی مطلق است و ( ماهیت ) ندارد.
او ذاتی است‌ محدودیت ناپذیر و بی‌مرز ، هر موجودی از موجودات حد و مرز و نهایتی دارد ، خواه آن موجود متحرک باشد و یا ساکن ، موجود متحرک نیز دائما مرزها را عوض می‌کند ، ولی ذات حق حد و مرزی ندارد ، و ماهیت که او را در نوع‌ خاصی محدود کند و وجود محدودی را به او اختصاص دهد در او راه ندارد
سیری در نهج البلاغه، استاد شهید مرتضی مطهری، ص 58

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
ابوالفضل پریمی

وقایع ظهور امام زمان(عج)

پرسش:
اولین کسی که با امام زمان(عج) بیعت می کند چه کسی است؟
پاسخ:
مطابق روایات ،اولین کسی که با امام زمان علیه السلام بیعت می کند جبرئیل امین است و پس از او سیصد و سیزده تن از یاران خاص ایشان با امام علیه السلام بیعت می کنند .
امام باقر علیه السلام فرمود ؛
« جبرئیل ، نخستین کسى است که با قائم بیعت مى‏ کند و سپس سیصد و سیزده نفر با او بیعت مى‏ کنند»
بحار الانوار ج 52 ص 315
در نقل دیگری امام صادق علیه السلام فرمود ؛
« خداوند عزّ و جلّ جبرئیل را مى‏ فرستد تا نزد قائم آمده و سؤال کند، به او مى‏ گوید به چه چیزى دعوت مى ‏کنى ، قائم او را از ماهیت دعوت خبر مى‏ دهد. جبرئیل مى ‏گوید پس من اوّل کسى هستم که با تو بیعت مى‏ کنم.
آن‏گاه مى ‏گوید کف دستت را بده، و آن را بر دست خود مسح مى‏ کند ... »
احتجاج ص 431

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
ابوالفضل پریمی

تبریک عید مبعث

امروز قلب عالم و آدم حرای توست
این کوه نور شاهد حرف خدای توست
مکه دگر برای بزرگیت کوچک است
فریاد کن رسول که دنیا برای توست
عید مبعث نبی مکرم اسلام (ص) مبارک باد.
------------------------------
امشب که شب مبعث احمد باشد
مشمول همه عطای سرمد باشد

یا رب چه شود طلوع صبح فردا
صبح فرج آل محمد باشد .
-------------------------------
ماه فرو ماند از جمال محمّد
سرو نباشد به اعتدال محمّد
قدر فلک را کمال و منزلتی نیست
در نظر قدر با کمال محمّد

بعثت پیامبر مهربانی حضرت محمّد مصطفی صلی الله علیه و آله مبارک

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
ابوالفضل پریمی

دلیل مشورت پیامبر(ص) و امام علی(ع)

پرسش: چرا پیامبر(ص) و امیرالمؤمنین(ع) با وجود بی‌نیازی از مشورت، با دیگران ‌مشورت می‌کردند؟
پاسخ:
پیغمبر(ص) هم مشورت می‌کرد، علی(ع) هم مشورت می‌کرد. آنها نیازی به مشورت نداشتند ولی مشورت می‌کردند برای اینکه اولاً دیگران یاد بگیرند.
ثانیاً مشورت کردن شخصیت دادن به همراهان و پیروان است. آن رهبری که مشورت نکرده تصمیم ‌می‌گیرد ولو صددرصد هم یقین داشته باشد، اتباع او چه حس می‌کنند؟ می‌گویند پس معلوم می‌شود ما حکم ابزار را داریم، ابزاری بی‌روح و بی‌جان. ولی وقتی خود آنها را در جریان گذاشتید، روشن کردید و در تصمیم شریک نمودید، احساس شخصیت می‌کنند و در نتیجه بهتر پیروی می‌کنند.
«وَ شاوِرْهُمْ فِی الْامْرِ فَاذا عَزَمْتَ فَتَوَکلْ عَلَی اللَّهِ.» ای پیغمبر! ولی کار مشورتت به آنجا نکشد که مثل آدم‌های دودل باشی؛ قبل از اینکه تصمیم بگیری مشورت کن، ولی رهبر همین قدر که تصمیم گرفت تصمیمش باید قاطع باشد. بعد از تصمیم یکی می‌گوید: اگر این‌جور کنیم چطور است؟ دیگری می‌گوید: آن جور کنیم چطور است؟ باید گفت: نه، دیگر تصمیم گرفتیم و کار تمام شد. قبل از تصمیم مشورت، بعد از تصمیم قاطعیت.

استاد مطهری، سیری در سیره نبوی، ص۲۱۳

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
ابوالفضل پریمی

توکل به خدا کلید حل مشکلات...

امام على علیه السّلام:

مَنْ تَوکَّلَ عَلَى اللّه ذَلَّتْ لَهُ الصِّعابُ وَ تَسَهَّلَتْ عَلَیْهِ الأَسْبابِ؛
هر کس به خدا توکل کند،دشوارى ها براى او آسان مى شود و اسباب برایش فراهم مى گردد.

داستان حضرت ابراهیم علیه السلام و توکلش به خداوند:

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
ابوالفضل پریمی

امام علی(ع) درحکومت و توجه به یتیمان

امام علی(علیه السلام)  در حکومت وتوجه به یتیمان؛

️روزی حضرت علی علیه السلام مشاهده نمود زنی مشک آبی به دوش گرفته و می رود. مشک آب را از او گرفت و به مقصد رساند؛ ضمنا از وضع او پرسش نمود.
زن گفت: علی بن ابی طالب همسرم را به ماموریت فرستاد و او کشته شد و حال چند کودک یتیم برایم مانده و قدرت اداره زندگی آنان را ندارم. احتیاج وادارم کرده که برای مردم خدمتکاری کنم.
علی علیه السلام برگشت و آن شب را با ناراحتی گذراند.
صبح زنبیل طعامی با خود برداشت و به طرف خانه زن روان شد. بین راه، کسانی از علی علیه السلام درخواست می کردند زنبیل را بدهید ما حمل کنیم.
حضرت می فرمود: روز قیامت اعمال مرا چه کسی به دوش می گیرد؟
به خانه آن زن رسید و در زد.
زن پرسید: کیست؟
حضرت جواب دادند: کسی که دیروز تو را کمک کرد و مشک آب را به خانه تو رساند، برای کودکانت طعامی آورده، در را باز کن!
زن در را باز کرد و گفت: خداوند از تو راضی شود و بین من و علی بن ابی طالب خودش حکم کند.
حضرت وارد شد، به زن فرمود: نان می پزی یا از کودکانت نگهداری می کنی؟
زن گفت: من در پختن نان تواناترم، شما کودکان مرا نگهدار!
زن آرد را خمیر نمود.
علی علیه السلام گوشتی را که همراه آورده بود کباب می کرد و با خرما به دهان بچه ها می گذاشت.
با مهر و محبت پدرانه ای لقمه بر دهان کودکان می گذاشت و هر بار می فرمود: فرزندم! علی را حلال کن! اگر در کار شما کوتاهی کرده است.
خمیر که حاضر شد، علی علیه السلام تنور را روشن کرد. در این حال، صورت خویش را به آتش تنور نزدیک می کرد و می فرمود:
ای علی! بچش طعم آتش را! این جزای آن کسی است که از وضع یتیم ها و بیوه زنان بی خبر باشد.
اتفاقا زنی که علی علیه السلام را می شناخت به آن منزل وارد شد.
‼️به محض اینکه حضرت را دید، با عجله خود را به زن صاحب خانه رساند و گفت: وای بر تو! این پیشوای مسلمین و زمامدار کشور، علی بن ابی طالب علیه السلام است.
زن که از گفتار خود شرمنده بود با شتاب زدگی گفت: یا امیر المؤمنین! از شما خجالت می کشم، مرا ببخش!
حضرت فرمود: از اینکه در کار تو و کودکانت کوتاهی شده است، من از تو شرمنده ام!
هر اندازه که به امام علی علیه السلام‌ ارادت دارید ارسال کنید.
منبع:
(بحار جلد۴۱ صفحه۵۲)

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
ابوالفضل پریمی